ο Ηλιακό Σύστημα περιλαμβάνει τον Ήλιο και όλα τα αντικείμενα τα οποία κινούνται σε τροχιά γύρω από αυτόν μέσα στο πεδίο βαρύτητάς του, είτε περιστρεφόμενα άμεσα γύρω από αυτόν είτε κινούμενα σε τροχιές γύρω από άλλα σώματα που κινούνται γύρω από τον Ήλιο. Από τα αντικείμενα που περιστρέφονται απευθείας γύρω από τον Ήλιο, τα μεγαλύτερα είναι οι οκτώ πλανήτες, με τα υπόλοιπα να είναι μικρότερα αντικείμενα, όπως οι νάνοι πλανήτες και τα μικρά σώματα του Ηλιακού Συστήματος. Τα αντικείμενα που περιστρέφονται έμμεσα γύρω από τον Ήλιο λέγονται φυσικοί δορυφόροι, δύο εκ των οποίων είναι μεγαλύτεροι από τον μικρότερο πλανήτη, τον Ερμή.

Η Γη ( ΑΜ ή 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τον Ήλιο) είναι ο μεγαλύτερος και πυκνότερος από τους εσωτερικούς πλανήτες, ο μόνος με γνωστή τρέχουσα γεωλογική δραστηριότητα και το μόνο μέρος όπου είναι γνωστό ότι υπάρχει ζωή.

Η υγρή υδρόσφαιρά της είναι μοναδική ανάμεσα στους γήινους πλανήτες και είναι ο μόνος πλανήτης όπου έχουν παρατηρηθεί τεκτονικές πλάκες.

Η ατμόσφαιρα της Γης είναι ριζικά διαφορετική από αυτή των άλλων πλανητών, αφού έχει αλλάξει από την παρουσία της ζωής ώστε να περιέχει 21% ελεύθερο οξυγόνο.

Διαθέτει έναν φυσικό δορυφόρο, τη Σελήνη, τον μοναδικό μεγάλο δορυφόρο γήινου πλανήτη στο Ηλιακό Σύστημα. Είναι ο μόνος βραχώδης πλανήτης με μαγνητικό πεδίο.

Το ηλιακό σύστημα σχηματίστηκε 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, από τη βαρυτική κατάρρευση ενός γιγαντιαίου διαστρικού μοριακού νέφους.

Η κατάρρευση του νεφελώματος συνήθως συμβαίνει από την έκρηξη σουπερνόβα κάποιου κοντινού άστερα.

Η συντριπτική πλειοψηφία της μάζας του συστήματος βρίσκεται στον Ήλιο, με την πλειοψηφία της υπόλοιπης μάζας να περιέχεται στον Δία. Στο εσωτερικό τμήμα του Ηλιακού Συστήματος οι τέσσερις μικρότεροι πλανήτες, ο Ερμής, η Αφροδίτη, η Γη και ο Άρης, οι οποίοι είναι γήινοι πλανήτες, που αποτελούνται κυρίως από βράχο και μέταλλα. Οι τέσσερις εξωτερικοί πλανήτες είναι γιγαντιαίοι πλανήτες, έχουν πολύ μεγαλύτερη μάζα από τους γήινους. Οι δύο μεγαλύτεροι πλανήτες, ο Δίας και ο Κρόνος, είναι γίγαντες αερίου, που αποτελούνται κυρίως από υδρογόνο και ήλιο. Οι δύο εξώτεροι πλανήτες, ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας, είναι γίγαντες πάγου, που αποτελούνται κυρίως από ουσίες με σχετικά υψηλά σημεία τήξης σε σύγκριση με το υδρογόνο και το ήλιο, όπως νερό, αμμωνία και μεθάνιο. Ο πιο μακρινός πλανήτης, ο Ποσειδώνας, απέχει 30 αστρονομικές μονάδες (4,5 δις χιλιόμετρα) από τον Ήλιο. Και οι οκτώ πλανήτες έχουν σχεδόν κυκλικές τροχιές οι οποίες βρίσκονται πάνω σε έναν σχεδόν επίπεδο δίσκο που ονομάζεται εκλειπτική.

Ο Κρόνος στη μυθολογία είναι ο θεός του χρόνου και της συγκομιδής γνωστός για την ισχυρή του παρουσία στονικό μύθο.

Συνδέεται με την έννοια του κύκλου του χρόνου και της αναγέννησης, αλλά και με την ιδέα της καταστροφής και της απώλειας.

Στη μυθολογία, είναι πατέρας των θεών, συμπεριλαμβανομένων των Δία, Ποσειδώνα και Άδη, και συχνά απεικονίζεται ως ένας γέρος με δρεπάνι, έτοιμος να κόψει τον χρόνο.

Ο μύθος του Κρόνου αντικατοπτρίζει τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης και τη σχέση μας με το χρόνο.